İSMET BERKAN ASKER BİZE İKTİDARI VERİR Mİ ?
Kitabı sanırım iki günde bitirdim, ama bu iki gün geçeli bir hafta oldu malum bayram ziyaretler v.s. Sözü gelmişken Bayramlarımız da bayram olmuştur inşallah.
Öncelikle şunu belirtmeliyim kitap çok cesur, yazar demiyorum çünkü yazarın bu düşüncelerini köşesinde –elbette bu kadar detaylı değil- görüyorduk. Gazete köşesinde bunları yazmak ayrı şey kitapta toplamak apayrı bir şey. Asker’in kendi Genelkurmay Başkanı’na evden yemek getirtecek kadar gözü kara, birbaşka G.K. Başkanı’nın hesaplarını dahi inceletebilecek kadar gözü dönmüş bir “zihniyetin yumağı” olarak tanımlamak zannımca yanlış olmaz. Tabi ki Askeri mekanizma içersinde bu söylemlerin zerresini hak etmeyen, hakkıyla görevini yapan ve hakkaniyetli davranmak adına istifalar eden vatan maşukları da var; ancak konumuz itibarıyla “hainlik” yapabileceklerin analizine bakacağız. (Hak’tan çok bahsettik İsmail Hakkı Karadayı’dan da bahsedeceğiz merak etmeyin. )
Öncelikle ( ikinci defa öncelikle diyorum biliyorum ama önceliklerimiz çok, yapacak bir şey yok) şunu da belirteyim yazarın emeklerinden nemalanmak gibi bir düşüncem yok, tamamen saygı çerçevesinde kitabın kimlere eleştiriler getirdiğini kimlere mesajlar vermek istediğini biraz daha özet geçerek kitabın tamamını okuyamayanlara biraz daha kısasını sunmaya çalışacağım. Tabi ki hiçbir şekilde kitabın özünden uzaklaşmayarak. Şimdi müsadenizli başlayalım.
1.ASKER BİZE İKTİDARI VERİR Mİ?
1.1Kitabın çıkış noktası
Recep Tayyip Erdoğan ve kurmay arkadaşlarıyla sohbette olan İsmet Berkan’a Hüseyin Çelik sorar: “İsmet Bey, ben size bir şey soracağım. Biz seçimi kazanırız da asker bize iktidarı verir mi?”
İsmet Berkan: “Siz, yüzde 40 oy alın, asker gelir önünüzde selam durur.”
(Blogger’in notu: 30 Ağustos 2011’de Asker Çankaya Köşkü’nde Cumhurbaşkanı Gül’e selam durdu. Ve kehanet gerçekleşti )
Yukarıdaki soruya şaşırmak aslında normal olduğu kadar anormal. Sene 2001 yani deyim yerindeyse uzay çağı, yüzde 40 oy alacaksınız ve o ülkenin “güvenliğinden” sorumlu bir kurum size iktidarı vermeyecek kadar korku daha doğru bir tabirle şüphe salmış.
1.2 Kitabın Amacı
“Türkiye’de demokrasinin aslında nasıl sürekli demokrasi dışı güçlerin, en çok da Türk Silahlı Kuvvetleri’nin baskısı ve etkisi altına alındığını veya alınmaya çalışıldığını göstermek” Bu tamamen yazarın kitaptaki notu. Kitabı okuyan bir okur olarak kitabın amacına -en azından benim şahsımda- ulaştığını söylemek yerinde olur. Öyle ki Turgut Özal’ın ölümünü bile daha farklı sorgulatıyor insana. Sefertaslı G.K. Başkanı kısmında bunu kısaca anlatacağım.
Kitabın gözümüzün içine soktuğu en önemli analizlerden biris de “ülkenin devamlı kurtarılmaya muhtaç” gösterilmesi. Bunun en bariz örneğini 27 Nisan e-muhtırasında gördük. Cumhuriyeti koruma ve kollamanın “darbe”den geçtiğini düşünen bir yapıdan söz ediyoruz.
Burada söz almak istiyorum, Ahmet Taner Kışlalı’nın Siyaset Bilimi adlı eserinde Asker için çok makul tanımlamalar var, müsadenizle onlara biraz yer vereceğim,
“Güçlü olmak o gücün kullanılmasının gerekçesini oluşturmaz. Bu nedenle de ordunun siyasal yaşama doğrudan karışmasının nedenlerini başka koşullarda aramak gerekir: Halkın sivil kurumlara bağlılık düzeyi, ordudaki hoşnutsuzluğun düzeyi, doğrudan müdaheleye karşı koyabilecek bir gücün olup olmaması, ülke ekonomisinin durumu ve askerlerin müdahelesine sağlanabilecek iç ve dış destekler bu koşulların en önemlileridir.”
Bu paragraftaki koşullara kısa bakıp geçelim, Halkın sivil kurumlara bağlılık düzeyi son dönem araştırmalarında görüldüğü üzere iyice düşmüş (Askere olan güven), ordudaki hoşnutsuzluk zıt kutuplar şeklinde var, (darbeciler-antidarbeciler), doğrudan müdahaleye karşı koyacak güç yok, ülke ekonomisi iyi durumda ve -belki de darbeyi engelleyen önemli etmenlerden- iç destek var ama yetersiz dış destek var (israil) ve bu da yetersiz. Bu analiz şunu ortaya çıkardı 27 Nisan’da e-muhtıra’dan başka yapacak hiçbir şeyi yoktu askerin, ne yeterli desteği ne de yeterli gücü.
Zamanın G.K. Başkanı Yaşar Büyükanıt’ın muhtıradan hemen sonra telefonlara çıkmaması hem kel hem fodulluğu ortaya koymakta zaten.
(Başarısız darbe girişimlerine 22 Şubat1962 ve 21 Mayıs 1963 darbe girişimlerini ekleyebiliriz.)
1.3 Kitabın Kapsamı
Kitap giriş kısmında darbeler tarihini anlatıyor kısaca. 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül ve sonra olarak 27 Şubat Post-modern darbe. (İnşallah bu tarz cümlelerin sonuna üç nokta koymak zorunda kalmayız hiçbir zaman)
2001’den başlanarak 2010’un ortalarına kadar önemli iç-dış gelişmeler ve seçimlerin getirip götürdüğü olaylar ele alınmış. Önemli olanları seçip aktaracağız ama takdir edersiniz ki bunlar hep özet geçilecek.
Başlıyorum.
Kitabın başlığından da anlaşılacağı üzere Türkiye’de tarihten süregelen asker etkisini –yazar bunu endoktrin şeklinde ifade ediyor- dönem dönemse etkiden de ziyade bizzat yönetmesini anlatıyor askerin.
AKP’nin kurulmasından sonra birileri durumdan feci şekilde rahatsızdı. Tabi ki bu adres askerdi. Ecevit ve Hüsamettin Özkan hükümetin durumunu düşünmekteyken Asker ise AKP’yi düşünüyor ve Erbakan’ın partisinin uzantısı gibi görünen bu partiden ve üyelerinden rahatsızlık duyuyordu. Kitapta yer alan Hüsamettin Özkan’ın Bodrum’a gitmesi ve Orduevinde görüşmeler yapmasını da araştırmanızı ve okumanızı şiddetle öneririm. Çünkü bu siyasetin nasıl da çok basit bir şekilde yöneldirildiğini görmek açısından güzei bir örnek.
Burada önemli bir not düşmek istiyorum, zamanın Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’in belki de en önemli kararlarından birisi bu dönemde alınır; “Hüseyin Kıvrıkoğlu Hilmi Özkök’ün G.K Başkanı olmasını istemez çünkü Kıvrıkoğlu’na göre Özkök Paşa irticaya karşı yumuşaktır ve bunu Sezer’e bildirir, Sezer’in tepkisi ise hayli manidardır: “Şimdi mi fark ettiniz? Böyle saçma şey olur mu, kara kuvvetleri komutanlığına kadar yükselmiş bir subaya böyle şey söylenir mi?
Ordu tarih boyunca daima siyasetin içinde olmuştur, Ahmet Taner Kışlalı bu durumu: “Ordunun, kendisine karşı koyabilecek bir gücün bulunmadığının bilincinde olması siyasete doğrudan karışmasının ön koşullarındandır” diye özetler. Tarihte hiçbir siyasi parti AKP kadar ordu karşısında dik duramamıştır. Bunun sonucunda da tarihe geçen 2011 Ağustos Yaş Olayı meydana gelmiştir.
Ordu hep irticadan korkmuş Cumhuriyetin yıkılacağından, İslami Rejimin ülkeye hakim olacağından çekinmiş ve bütün faaliyetlerini bu düşünce üzerine temellendirmiştir.
“İnternet Andıcı” hazırlayıp hayali yazılarla mevcut hükümeti yıkmayı planlamış bir ordudan bahsediyoruz. Ve bugün 50’den fazla General bu davalardan dolayı tutuklu halde bulunuyor. Bu bir ordunun kendisine yapabileceği en büyük ihanettir. Kendi yetiştirdiği öğrencilerini endoktrine bir şekilde bu düşünceyle yoğurmuş ve bugünkü duruma sokmuştur. Sanırım trajik kelimesinin içini bundan daha iyi dolduran siyasi bir olay yoktur.
Ordu 2000’li yıllarda darbe düşünebilecek kadar dar kafalıdır. Öyle ki halkın yüzde 47 oyunu almış bir partinin faaliyetlerinden dolayı muhtıra yayınlamış ve cumhuriyeti koruma kollama görevinin her zaman bilincinde olduğunu ifade ederek darbe tehdidinde bulunmuştur. Ne zaman mı ? 2007’de. Birinci dünya savaşından neredeyse 60 yıl sonra, dünyadaki birçok ülkenin uzaya çıktığı bir dönemde, Türkiye’deki kilise sayısının ikiye katlandığı bir dönemde, Üniversitelerin ilk kez bu kadar özgür olduğu bir devirde ( Türban konusu hariç) . Evet evet herkesin gözünü ufka diktiği bir dönemde Ordu gözünü EMASYA’dan ve 35. Maddeden çevirememiştir.
Asker EMASYA Kapsamında binlerce kişiyi, fişleyerek tasnif yoluna gitmiş insanların yaşantılarını kendi kriterlerince uygun görmüş veya görmemişti. Ülke güvenliğinden sorumlu bu kurum güvenlik haricinde ne varsa hepsiyle ilgileniyordu. Keza Koşaner’in son itirafları Ordunun neden “kepaze” olduğunu çok iyi ortaya koyuyordu.
Yazar İsmet Berkan EMASYA’yı şöyle özetliyor ve analiz ediyor; “Diyelim zamanında İstanbul’da yaşanan Gazi Olayları gibi olaylarda, diyelim Sivas’ta onlarca aydının yakılarak öldürülmdüğü Madımak Oteli olayında olduğu gibi durumlar ortaya çıkacak olursa, yani polis olayları tam kontrol edemezse vali askerden yardım isteyecek. Askere yasanın biçtiği rol çok açık: Valiye ve polise yardımcı olmak.
Peki askerin, hükümetle imzalanan EMASYA protokollerine dayanarak yaptığı ne?
Şehirleri mahalle mahalle taramak, şüpheli kişileri, evleri, aileleri, işyerlerini belli bir sistematik altında fişlemek” Peki bu yapılanlarda yanlış olan ne ? Yazar onu da şöyle kaleme alıyor: “Fişlemenin, vatandaşları sınıflara ayırmanın hiçbir hukuki temeli yok. İkincisi, biraz dikkatli bakınca insan anlıyor ki, bu EMASYA planları aynı zamanda olası bir askeri darbenin de planları” Bence bu dahasını da ifade ediyor. Yani data bunlar. İlerde yapılacak eylemleri kolaylaştırmak (göz altına almak, hapse atmak, hatta gerekirse idam etmek için kolaylaştırıcı bilgi ve belgeler) adına yapılmış tasnifler.
Kıbrıs Konusu
Kıbrıs konusunda herkes “illallah” derecesinde olduğu için çok detay yazmayacağım. Yazarın birkaç analizini koyacağım.
Kıbrıs konusunda çözüm istemeyen taraflardan birisi RUM’lar diğeri de Ordu ve Denktaş’tı. Evet evet bizim Rauf Denktaş çözüm istemiyor çünkü bu çözüm addedilen durumun mahkumiyetten başka bir şey olmadığını düşünüyordu. Hatta Annan Planı için ilk gittiğinde AKP hükümetinin “plana evet deyin” telkinlerine tamam öyle yapacağım demesine rağmen plan için hayır demesi çözüm sürecinin tıkanmasına yol açmıştı. Prosesleri mütaakiben AKP için KIBRIS gittikçe önem kazanıyor ve yazarın deyimiyle “Kıbrıs AKP parti için beka meselesine dönüşüyor” du. İşte bu yüzden AKP devlet politikası olarak Kıbrıs konusunda eskisinden çok daha tutuca davranmaya başlıyor.
AKP 2002 Seçimlerinde başa geldikten sonra G.K.durumdan üstüne vazife çıkarıp Acil Eylem Planı hazırlıyor. Tahmin ettiğiniz gibi AEP tamamen irtica korkusu ile hazırlanmış bir “kısıtlama ve yönlendirme” planı. AKP’ye adam ol denilecekti. ,
Yoksa…
Bu eylem planının dayandırıldığı nokta ise AKP’nin şu vaadi: “Demokratik yönetim anlayışının hedefi, başta düşünce, inanç, eğitim, örgütlenme ve teşebbüs özgürlüğü olmak üzere, bütün sivil ve siyasi özgürlükleri güvenceye almak ve insanların korku ve endişeden uzak olarak, bireysel gelişimini sürdürebildiği özgür bir ortam sağlamaktır.
Peki yazarın deyimiyle “koca koca subaylar” bu cümlelerden neler çıkarmışlardı?
Şunları:
TSK’nın siyasetteki rolünün azaltılması için G.K. Başkanlığı’nın Mlli Savunma Bakanlığı’na bağlanması,
MGK ve MGK Genel Sekreterliği’nin başbakana bağlı bir kurum olması,
R.T. Erdoğan’ın siyasi yasaklarının kaldırılması,
AB’ye uyum çerçevesinde Kürtçenin yaygın eğitimde kullanılması ve türbanın serbest bırakılması,
Kürtçe isim serbestisinin sağlanması,
F.Gülen hakkındaki davanın düşürülmesi,
İrticai vakıflar üzerindeki denetimi azaltmak,
Dini eğitimleri yaygınlaştırmak,
Kuran kurslarını ilköğretime indirmek.
Evet evet aynen bunlardan korktukları için AEP hazırlamışlar ve bunu Erdoğan’a sunmaktan da geri kalmayacaklardı. Belki de Erdoğan’ın orduya “eyvallah” demeyeceği bu plana bile sessiz kalıp herhangi bir “istenilen yönde” hareket yapmamasından anlayabiliriz.
Askerin yazarın deyimiyle “evlere şanlik bilgi notları” ise gerçekten hayret vericiydi.
TV yayınları devlet menfaatine olsun bilgi notu, Ayasofya müzesi’yle ilgili bilgi notu, basın özgürlüğü sınırları ile ilgili bilgi notu…
Asker birbirinin kuyusunu kazmakta o kadar azimli ki, Hilmi Özkök kendisine komplo kurulmasından korktuğu için sefertasıyla evinden yemek getiriyor.
Zamanın Faruk Cömert, Yener Karahanoğlu, Orhan Yöney, Şükrü Sarıışık, Fatih Tuncel, Fevzi Türkeri, Oktar Ataman, Hurşit Tolon, Şener Eruygur, Yaşarbüyükanıt, İbrahim Fırtına, Özden Örnek, Aytaç Yalman ve son olarak Hilmi Özkök gibi isimleri darbe isteyen, darbe yoksa yumuşak bile olsa müdahele isteyen subayları. İnanması güç ama bu askerlerin tamamı mevcut terör için stratejiler belirlemek yerine ülkedeki irtica sorunu –olmayan var olduğu sanılan hatta öyle zannedilmesi istenen irtica sorunu- için beyin fırtınasında bulunmuşlar.
Bu yazılanların tamamı kitapta mevcut. Kitabın alıntı yaptığı yer ise Özden Örnek’in günlükleri .
İlginç olan Erdoğan’ın İrtica sorununu kabul etmesi ve “Gonca Kuriş” olayı hiçbir zaman kabul edilemez cümlesi.
Abdullah Gül’ün zamanında yazar İsmet Berkan’a “sarıkızı” biiyoruz demesi ise Hükümetin asker tarafından planlanan bir çok şeyden haberdar olduğunu ortaya koyuyor. Kitapta bu kısım da detaylı olarak anlatılmış.
Yaşarbüyükanıt’ın bile ekarte edilmeye çalışılması askerin kendi içinde bile ne kadar hazımsız olsuduğunu ayan beyan ortaya koyuyor.
Askere yönelik en önemli eleştirilerden biri de şurada geliyor; “Vatan haini gazeteciler listesi”
Bu liste kapsamında Asker, listedekilerin hesaplarını, banka kayıtlarını, adresini, vergi detaylarını incelemişti. Korkunun asıl nedeni ise listede bulunan Hrant Dink’in öldürülmesiydi. Listedekiler sıranın kendilerine de geleceğini düşüyordu. Emniyet Hrant Dink olayından hemen sonra listedekilere koruma tahsis etti. Yazar bu duruma dair sitemini şöyle dile getiriyor: “Bir gün önce aynı uygulamayı Hrant’a da yapsalar belki hala aramızda olacaktı”
Şener Eruygur’un Cumhuriyet mitingleri için daha emekli olmadan mevcut askeri gücünü kullanarak çalışmalar yaptırması ise ayrı bir ihanet. Öyle ki bu çalışmalar belki de Türkiye’yi geri dönülemez yollara sokacak hatta ülkeyi kaosa götürebilecekti. Ama bunun önünü ne gariptir ki yine askerler kesecekti. Birazdan değineceğiz bu ön kesmeye de.
Kitaptaki ilginç tespitlerden bir tanesi de Kıbrıs konusunda. “Türkiye’deki “Kıbrıs Rum kesimini tanıyacağız” fobisi. Aslında son derece yersiz bir fobi bu, çünkü biz bu cumhuriyeti zaten tanıyoruz, bu cumhuriyeti kuran anlaşmanın, bu cumhuriyetin halen yürürlükte olan anayasasının ve bütün temel kurumlarının altında Türkiye Cumhuriyeti’nin imzası var.” Hal böyleyken, “Aman ha Kıbrıs’ı tanımış oluruz sonra” baskısı kadar sahte ve saçma bir baskı hayal bile edemiyorum ama bizde milliyetçiliğin bilgiye dayanması beklenmez, tam tersine bilgisiz ama tavırlı olmak beklenir” diye bitiriyor yazar.
Cumhurbaşkanı Sezer Harp Aakademilerinde verdiği bir konferansta ülkede laikliğin elden gittiğini söyleyerek AKP VE ABD’yi ortak ve işbirlikçi olarak niteleyip ülkenin Ilımlı islam Cumhuriyeti haline dönüştürüleceğini iddia etmişti. Bu yazarın deyimiyle, Kılıçların çekildiğinin göstergesiydi. AKP ise bu duruma şöyle yorumda bulunuyordu, “ben tek siz hepiniz (Asker, Muhalefet, Köşk)”
Kitaptaki ilginç noktalardan bir tanesi de 2007’deki Cumhurbaşkanlığı seçimi sürecinde yaşanan ve Balıkçılarla Başbakan Erdoğan arasında geçen konuşmaydı. Yazar bu yaşananları şöyle anlatıyor: “Bir balıkçının “Siz Çankaya’ya çıkmayın” diye seslenmesine cevaben, “”Siz ne diyorsanız o,” dedi. Bunun üzerine başka bir grup balıkçı, Erdoğan’ın cumhurbaşkanı olmasını istediklerini söylediler. Erdoğan kalabalığa döndü, “Bakın gazeteciler de burada, ne diyorsunuz?” dedi. “Başbakan kal,” cevabını duyunca da ellerini iki yana açıp “Aynen” dedi. Şaka gibi. Aylardır peşinden koşulan, onca gerginlikler yaşanan “milyon dolarlık soru” işte böyle cevaplanıyordu. Balıkçılar, “Başbakan kal,” diyor, Erdoğan da, “Aynen,” deyip ekliyordu: “Siz ne diyorsanız o!”
Cumhurbaşkanlığı sürecinde yaşanan bazı gariplikler daha doğrusu kepazelikler de vardı. Yazar şöyle aktarıyor bu durumu, “Açsınlar eşlerinin başını, biz de kabul edelim” gibi akla hayale gelmeyecek türden terbiyesizlikler yapılıyordu bu ülkede.” Yorumu sizlere bırakıyorum.
İşte böyle bir süreçte o meşhur muhtıra geliyor.
Sabih Kanadoğlu’nun iddiasıyla ortaya çıkan ve CHP tarafından da annenin evladını benimsemesi gibi benimsenen 367 milletvekili mecburiyeti seçimi iptal ettirecek miydi?
İşte o gün oylamada 361 milletvekili çıkınca Türkiye çok farklı bir yola girecek erken seçim ilan edilecek ve belki de Askerin bile tahmin edemediği sonuçlar ortaya çıkacaktı.
Bu bildiriden sonra sürecin nasıl ilerleyeceğini görmek çok zaman almadı. Cemil Çiçek, TSK Başbakan’a bağlı ve ona karşı sorumlu olduğunu unutmamalı diyerek, Bülent Arınç ise bildirinin yayınlanmasından 4 yıl sonra katıldığı bir toplantıda yaptığı bir değerlendirmede "Sakın ha! Cumhurbaşkanını seçmeyin anlamında. Bize aba altından sopa gösteriyor. Kime, hükümete. Kime, Meclise. Hiçbir demokraside böyle bir müdahaleyi kabul etmek mümkün değil. Ama zannettiler ki ben böyle yazar, korkutursam onlar teslim olurlar. 'Hazır ol' denildiği zaman hep baş üstüne diyen sivil iktidarla karşılaştı onlar" şeklinde demeç vererek, bildirinin müdahale niteliğinde olduğunu ifade etmiştir.
Asker hem şuradan temelleniyordu, “ülke kurtarılmaya muhtaç hale geldi”. Ancak bunun taraftarı olan kesimin nerede olduğu belli değildi. Muhtıradan sonra CHP’nin çıkıp bunun altına imza atarız demesi, zamanın TÜSİAD Başkanı Arzuhan Doğan Yalçındağ’ın muhtırayı normal karşılaması, birçok yazarın askerden yana olması aslında darbe arzusunun o kadar da uzak olmadığının en büyük kanıtıydı. Darbe karşıtı yazarlar ortaya çıkmaktan kaçıyordu çünkü, nasıl şimdi başörtüsü serbest olsun diyenler “AKP’lisin sen”diye yaftalanıyorsa o zamanda da aynı yaftalanma korkusu insanları sustruyordu. Yani görünmez bir el vardı.
Aslında bu muhtırada başka anlamlar yatmaktaydı. Askerin artık darba yapacak gücü yoktu, bu destekten mahrumdu AKP’ye diş geçiremiyordu bu apaçık belliydi. Muhtıradan sonra Büyükanıt’ın telefonlara çıkmaması ise durumu çok iyi özetliyordu. Gelin bu kısmı yazarın gözünden okuyalım;
“Genelkurmay web sitesine bildiri konduktan sonra başbakan, genelkurmay başkanını aradı ama konuşamadı. Söylenene göre genelkurmay başkanı karayoluyla İstanbul’a gidiyordu, kendisine ulaşılamamıştı. Yani o sırada yabancı bir ülke Türkiye’ye saldırsa, genelkurmay başkanına haber verilemeyecekti!”
Bu bir darbenin habercisi olabilirdi. Toplantıda bulunan hükümet üyeleri (bildiriden sonra Başbakanlık konutunda Erdoğan Bakanlarıyla toplantıya girdi) kendilerini bu ihtimale hazırladılar, hatta Abdullah Gül daha sonra Hasan Cemal’e, “Eşiyle vedalaştığını, eşi ve ailesini bir arkadaşına emanet ettiğini,” dahi söyledi. Durum vahimdi yani.
İnanılmaz ama gerçek, 2007 yılında darbe korkusu vardı Hükümette. Yorum yapmadan geçiyorum çünkü gerçekten insan garabet içersinde kalıyor.
Hükümetin askere cevabı ise tarihi nitelikteydi,
Yazarın yorumu ise şu şekilde; “Muhtıradan ötürü iktidar suçlanıyor, askere “sen kim oluyorsun da hukuk dışına çıkıp üstüne vazife olmayan işlere karışıyorsun” diyen yoktu.”
Burada çok ilginç bir noktaya dikkat çekmek istiyorum. Muhtıra yazarın da dediği gibi mitinglerin ve darbecilerin hızını kesmişti. Mitinge katılanlar bu mitinglerin militaristliği savunduğu anlamına gelmemesi için “ne şeriat ne darbe” söylemini tercih ediyordu. Aslında şeriatı kimse tanımlayamıyordu. Neler değişiyordu de şeriat geliyordu. Aslında onlar da inanmıyordu bu duruma. Çünkü gerçekten inanmış olsalar seçimler o şekilde sonuçlanmaz AKP çok daha fazla sıkıştırırlardı. Bugün inanan halkların kimleri devirdiğini görüyoruz. Bu diktatörlerin yanında AKP neydi ki ?
İşte tam bu olayların üstüne Anayasa Mahkemesi Cumhurbaşkanlığı seçimlerini iptal etti. Yukarıda Türkiye’nin çok farklı yollara gireceğini söyleyerek bundan bahsetmiştim. Genel seçim zamanıydı. Anayasa Mahkemesi üyelerinden bir tanesinin karardan sonra “Ben bu kararı torunlarıma nasıl anlatırım” demesi ise tarihe düşülecek ayrı ve önemli bir nottu.
Hükümet karşı bir hamle yapıyor ve bu sefer piyonu değil vezirini oynatıyordu: Seçim vaktiydi.
İşte burda muhtıranın AKP’ye nasıl oy olarak geri döndüğünü gördük. 22 Temmuz seçimlerinde önce e-muhtıra sonra da Anayasa Mahkemesi’nin kararı “mağdur” haline gelen AKP için siyasi malzeme haline gelmiş ve bütün mitinglerin ana gündem maddesi olmuştu. Nasıl olmasındı? Her seçmenden birinin oyunu alıp iktidara gelmiş bir partiye önce muhtıra veriliyor sonra şimdiye kadar hiç görülmemiş 367 dayatmasıyla seçilen Cumhurbaşkanı’nın cumhurbaşkanlığı elinden alınıyordu. Yani asker ve paralelindekiler istemeden adeta AKP’yi tekrar iktidara gönderiyordu.
----------------------------------------- ----------------------- -------------------- ------------------- -------------- -------------
Kitapta yer alan önemli bilgilerden bir tanesi de türban konusunda. Aslında türban konusunun nasıl ortaya çıktığını anlatmış yazar. YÖK’ün kurulmasından sonra ilk işi sakalı yasaklamak oldu. Bu durumu yazar Emre Kongar’dan yaptığı alıntıyla anlatıyor. “Prof. Dr. Emre Kongar, “Benim suratımdaki kıllara bir tek karım müdahele edebilir, yüzüm benim ve eşimindir, devletin değil,” diyerek üniversiteden istifa etmişti.”
Türban sorununa dair bugünle paralellik kurmak da mümkün. Nasıl mı? Hemen anlatalım yazarın da yardımıyla. İhsan Doğramacı türban için şekil çizmiş ve isimlendirmişti. Doğramacı, Fransız modasında da yeri olan ve hatta Türkiye’de dindar ama modern de olmaya çalışan az sayıda kadın tarafından giyilen bir başlık olan türbanı öneriyordu. Çocuk doktoru olan bu tıp profesörünün , üniversiteler kurmuş, şimdi de YÖK başkanlığı gibi bir işe kalkışmış birinin kalkıp eski moda dergilerinden kestiği resimleri göstererek kılık kıyafet müfettişliği yapmasını çok yadırgamadı Türkiye. Baksanıza aradan 26 yıl aradan geçtikten sonra bugün bile aynı şeyi yapmaya çalışan, genç kızlara başörtüsü modelleri öneren koca koca siyasi parti başkanları da var (Kemal Kılıçdaroğlu bir zaman Türk kadınlarının İranlı kadınlar gibi başlarını örtmlerini uygun görmüştü )
Kitabın son kısımlarına doğru ise Ergenekon davasına dair bir analiz var. Şu şekilde o da : ”Bu davanın Türkiye’nin demokrasi kültürüne çok önemli katkıları oldu, daha da olacak ama bu davanın Türkiye’yi demokratikleştirmekte olduğunu, demokratikleştireceğini söylemekbana fazla hayalci olmak gibi geliyor”
Yazarın bu düşüncesine katılmakla birlikte birkaç ekleme yapmak istiyorum. Kitabın başında yer alan, AKP’nin andıç davasına dair pasif rol oynaması ve teftiş kurulunu görevlendirmemesi bu tezin temelini oluşturuyor. Çünkü yazar hukuksuz demokrasi olmaz demişti, hukukun daha sağlıklı kullanılmasını sağlamayan AKP, bu dava bittiğinde de demokrasinin daha büyük gelişim kaydetmesinde pasif rol almış olacak ve bunun acısını hep yaşayacaktır.
Kendi hükümetine karşı internet sitesi kuran Genelkurmay
Bu kısım ise tahmin ettiğiniz gibi internet andıcı olayının başlığı. Çok detaylı olmasa da güzel bilgiler var. TSK’nın siteleri ne için kurduğunu zaten mevcut sitelerden okuyabilirsiniz, işin garip tarafı Genelkurmayın bu siteleri hükümetin kurmasının istediğini söylemesi, hükümetin ise bizim böyle bir talebimiz olmadı diyerek cevap vermesi. Yani sen yapmadıysan ben yapmadıysam kim yaptı bunu durumu.
Yazımızı yazarın ABD’de 1800’lü yıllarda kurulmuş olan demokrasinin kurucusu Thomas Jefferson’dan yaptığı alıntıyla bitirelim: “İnanıyorum ki, kurduğumuz cumhuriyet(siz demokrasi diye okuyun) dünyada yaygınlaşacak, giderek yegane geçerli rejim olacak. Ve dünyanın her yerinde iki tane siyasi parti olacak, halktan korkmayanlar partisi ve halktan korkanlar partisi.”
Halktan korkma halinin en bariz hal ve sonuçlarını Arap Dünyasında gördük.
Kitabın genel özetini yapmaya çalıştım. Kitabı okuyan arkadaşlar eksik veya yanlış bir bölüm görürlerse benimle paylaşmalarını rica ediyorum ki hemen düzelteyim.
Kaynakça
BERKAN, İsmet, “Asker bize iktidarı verir mi?” , Everest Yayınları 2011
KIŞLALI, A. Taner, Siyaset Bilimi, İmge Kitabevi 1987
