Eski zamanlar, yeni duygular.

Ramazan Ayı üzerine söylenecek şey çok fazladır hepimizde, artık bıktıracak düzeye gelen yeni nesil gençlerin bile söylediği –nerden biliyorsalar, ama herkesin eskisi vardır, kızmayalım onlara-  “nerde o eski ramazanlar” repliği bunların başında geliyor. Aslında özlenilen Ramazan ayının eskileri değil, şu an yaşlı olan insanların kurdurduğu bağlarla yetişen insanlar. Bütün kardeşlerin sırasıyla iftar aldığı, komşunun eşin dostun yakınlardaki talebelerin davet edildiği, kumanyaların şekil için değil Allah rızası için dağıtılsın diyen insanların bol olduğu Ramazanlar özleniyor şu an.

Yeryüzü iftarı adı altında, Vakko eşarp takıp, Mercedes’le mekana gelip Anti-Kapitalist olan (?) sözüm ona iradeli Müslümanların vermek istediği mesajlardaki Ramazan değil özlenen. Demokrasi, Siyaset, Sosyalizm gibi içi boşaltılmış kelimelerle eylemlerini bezeyip, Müslümanlık kisvesi altında sağ ve sol kesimin tamamına hoş görünmeye çalışarak yapılan iftarlarla da alakalı değil özlenen Ramazan. Caminin ezan sesine kızıp akşam iftara katılıp ne güzel oldu ya diyenlerin de bahsettiği şey değil Ramazan.

Siz Ramazan Ayını çok yanlış anlamışsınız azizim.

Neyse Ramazan ayının ne olduğunu anlatmak haddimize değil, ama onların anladığı gibi olmadığı ortada. Şu kadarını söylemekte fayda var, Kuran-ı Kerimin ayıdır Ramazan, onun içinde ne varsa, odur bu ay.

Açlık belki de ilk kez bu kadar fazla hissediliyor dünya üzerinde. Çünkü açlardan daha ziyade, tokluktan acıkan insanlar var. Aksi takdirde milyonlarca açı anlamamız için Ramazan ayının gelmesine hacet yok. Ama yekünde belirli bir saate kadar sindirim sistemine bir yiyecek gitmemesi açlık mefhumunu hatırlatıyor ister istemez. Bu somut olan açlık, çözümü var, top atılır suyunu içer yemeğini balina gibi yer şişersin hooop açlık geçer.

Ya manevi açlık. Hani bir an burada oluverseydi dediğimiz gönle duyulan açlık. En sitemli, en gaddar duyguların zihinde hatta kalpte hüküm sürdüğü zamanlarda düştüğümüz boşluk. Vazgeçemediğimiz insanı duygularımızın simsarlığıyla beslenen bencillik dürtüsünün zaferiyle sonuçlanan bir anda, aradığımız liman. Yokmuş gibi davranıp, sadece size var olduğunuzu hatırlatacak bir çift göz. Kelime israfından sakınıp iki kelimelik “seni özledim” le dünyaları önünüze yıkacak bir nefes. Derler ya, sen onu seçersin cenazene ben gelirim. Siz her şeyi bencilce yaşarsınız, sizi her defasında saran o olur. Vefanın kalıp taşıdır esasında. Bunu anladığınız da bazen iş işten geçmiştir.

Bunu öncesinde fark ederse peki kişi? Ilık bir sızıntının kalbini doldurduğunu, taşırdığını tüm benliğini sarmaya başladığını hissederse. Gecesi gündüzü toprağı taşı bu duygudan beslenirken kişinin, bir anda onun gidiverecek olmasından korkarsa, ya onun hissettiği açlık? Herhangi bir yemek veya herhangi bir şiir doyurur mu bu açlığı? En güzel cümlelerle methiyeler düzülse, en güzel yüzler toplanıp karşısına gülümseme töreni yapsa zerre erime olur mu buz olmuş gönül dağında.

Olmaz. Yaşanmak istenen tek şey, senin için var olmaya başladığını, var olduğunu bilmektir. Bunu sana hissettirmesidir bir de. Onun gülümsemesinin size sunduğu en güzel yemeklerdir açlığınızı doyuracak olan. Küçük bir ilgisidir, var olmanızdan duyduğu hoşnutluğu bir edayla anlatmasıdır. Ses tonundaki aitlik, göz beyazındaki resimdir geleceğe dair çizilen. Göz bebeklerindeki bebektir, bakmaya kıyılamayan arzulanan şey.

O’dur beklenen. Sadece o. Çünkü artık siz siz değilsinizdir, yürüyüşünüz, konuşmanız her şey o olur. Gülerken ona gülersiniz, susarken ona susar, uyurken ona uyursunuz. Hayalleriniz onadır, saatler hep ona geçer, bütün anlarda ondasınızdır. Var oluştur işte bu, kendinde yok olup onda var olmak. Ve çok şeyler söylemek istersiniz; ama gereksizliğinden korkar, onun güzelliğinden nemalanmasın diye kelimelerden kaçarsınız, ama kısacası da açıklar onu sizin için. 

Ve dersiniz; iyi ki varsın.

Esen Kalın.